هزار سال پس از وفات سرور انبیاء، حضرت محمد (ص)، نوری مقدس در سحرگاه روز چهاردهم شوال سال ۹۷۱ هجری قمری در سیرهند هند متولد شد که نام شیخ احمد فargوقی سیرهندی (ره) بر او نهاده شد. او امام نهایی طریقه، حضرت احمد مجدّد الفاثانی (رضی الله عنه) است. حضرت مجدّد الفاثانی (رضی الله عنه) از نوادگان حضرت عمر (رضی الله عنه)، خلیفه دوم اسلام بود. حضرت عبدالله (رضی الله عنه)، صحابی معروف و پسر حضرت عمر (رضی الله عنه)، با فاطمه (رضی الله عنه)، دختر امام حسن (رضی الله عنه) ازدواج کرد. حضرت مجدّد (رضی الله عنه) از این نسل متولد شد. او از طرف پدر فاروقی و از طرف مادر سید بود. مجدد فاسی (رضی الله عنه) مانند پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) با ختنه متولد شد. او مانند کودکان عادی گریه نکرد. بدن و لباسهای مبارکش هرگز نجس نشدند.
مجدد به معنای نوکننده، احیاگر و اصلاحگر است. در اصطلاح اسلامی، مجددی بندهٔ خداوند متعال است که دین اسلام را به عنوان جانشین پیامبر (صلّى الله علیه و آله) احیا میکند. “الف” به معنای هزار و “ثانی” به معنای دوم است. شیخ احمد (ره) مجدد هزاره دوم است که به واسطه نور مبارک او، جویندگان حقیقت تا روز قیامت از تاریکی بدعت و کفر نجات خواهند یافت.
پیام ظهور مردان بزرگ از پیش اعلام شده بود. همانطور که پیامبران و رسولان پیشین (صلوات الله علیهم) ظهور پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بهعنوان آخرین پیامبر توصیف کرده بودند، خبر ظهور مجدّد الف ثانی (رحمه الله علیه) نیز توسط اولیاءالله منتقل شد. (رضیاللهعنه) روایت کرده است. خود پیامبر (صلّى الله علیه و آله) به ظهور مجدّد هزاره دوم اشاره فرموده است. پیامبر مهربان (صلّى الله علیه و آله) فرمودهاند: “در آغاز قرن یازدهم هجری، خداوند متعال شخصی را خواهد فرستاد که نوری بزرگ است!” نام او شبیه نام من خواهد بود. او در زمان میان دو حاکم ستمگر ظهور خواهد کرد و به واسطه شفاعت او، افراد بیشماری وارد بهشت خواهند شد. این حدیث در کتابی با عنوان «روضتین القیومیّه» نقل شده است. علاوه بر این، علامه سیوطی (ره) همین حدیث را در کتاب خود «جامع الجوامع» نقل کرده است. این حدیث کاملاً بر حضرت مجدّد الفِثانی (ره) دلالت دارد؛ از آنجا که نام مقدس او «شیخ احمد» بود و او در ابتدای قرن یازدهم هجری در دوران سلطنت دو امپراتور ستمگر و ضداسلامی مغول، اکبر و جهانگیر، به عنوان یک مجدّد، یا احیاگر اسلام، ظهور کرد.
جامه مبارک امام طریقه، حضرت عبدالقادر گیلانی (رضیالله عنه)، پس از آنکه تقدس سلسله قادریه را به کمال رساند، به پسرش، سید تاجالدین عبدالرزاق (رضیالله عنه)، سپرده شد، با این دستور که وقتی آن بزرگوار خود را آشکار سازد، این جامه مقدس به او تحویل داده شود. پیر بزرگ (ره) او این دستور را صادر کرد زیرا روزی در حالی که در مراقبه نشسته بود، این الهام را دریافت کرد: “پانصد سال پس از تو، جهان در تاریکی شرک (بتپرستی) و بدعت (نوآوری) فرو خواهد رفت. در آن زمان، یک ولیالله (عارف خدا) بینظیر در میان امت (جامعه) پیامبر (ص) متولد خواهد شد و شرک، بدعت و الحاد را نابود خواهد کرد.” همراهی او چون سنگ محک خواهد بود. فرزندان و خلیفههای او مهمان در درگاه ویژهٔ خداوند خواهند بود.» علاوه بر این، امامان طریقت، مانند خواجه معینالدین چشتی (ره) و بهاءالدین نقشبندی (ره)، به همراه اولیای بیشمار دیگر خداوند (ر.) ظهور امام نهایی طریقه، مجدّد الف ثانی (ر.) را در زمان حیاتشان اعلام کردند.
روز جمعه، دهم ربیع الاول سال ۱۰۱۰ هجری، در وقت فجر، در حالی که شیخ احمد (رضی الله عنه) در خلوت به مراقبه مشغول بود، پیامبر (صلی الله علیه و آله) ظاهر شد. (صلّى الله علیه و آله) ظاهر شد، همراه با همه انبیاء و رسل (علیهم السلام)، اولیاء محترم (رضی الله عنهم) و فرشتگان بیشمار (علیهم السلام). پیامبر مقدس (صلّى الله علیه و آله) جامهای بیقیمت و فوقالعاده از احترام را بر سر مبارک شیخ احمد (رضی الله عنه) نهاد و فرمود: “ای شیخ احمد!” این خلعت ویژه، نماد مجدد، به شما عطا شده است. از این لحظه، شما مجدد فاسانی، احیاگر دین اسلام برای هزاره دوم هستید. از امروز، تمام مسئولیتهای دینی و دنیوی امت من به شما سپرده میشود. بدین ترتیب آخرین طریقه در تاریخ اسلام، “طریقهٔ مجدّدیّه” متولد شد که امام آن حضرت مجدّدی الفاسانی (ره) است.
مجدید (ر.) امام همهٔ طریقتهای پیشین (ر.) است. خلافت پیامبر (صلّى الله علیه و آله) و کمال معنوی سلسلههای روحانی مربوطه بهطور غیرقابلپسگیری توسط همه پیشینیان به او سپرده شده بود، و به همین دلیل او و خلیفگان زنجیرهٔ او تا روز قیامت به نمایندگی از همهٔ طریقتها به خدمت ادامه خواهند داد، و همهٔ کسانی که پیش از او آمدهاند، پاداش خود را از مجدّد فاسانی (رضی الله عنه) دریافت خواهند کرد. با این حال، از آنجا که سلسلهٔ نقشبندی از حضرت صدیق اکبر (رضی الله عنه)، بزرگترین انسان پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله)، منشأ میگیرد و در آن به طور دقیق از سنت پیروی شده و بدعتها از آن پرهیز میشود، سلسلهٔ مجدّدیّه شایستهترین برای انجام خدمت ویژهٔ اصلاح دین اسلام است. به همین دلیل، مسیر شیخ احمد (ره) نیز «مسیر نقشبندی مجدیه» نامیده میشود و بدون شک به همین دلیل، بر سایر مسیرها برتری دارد. از دیگر دلایل برتری آن این است که طریقه نقشبندی مجدیه نزدیکترین راه از میان همه راهها به خداست. آنچه سایر طریقه ها در نهایت به آن میرسند، در آغاز همین طریقه ذاتی است. ارتباط معنوی این طریقه بالاتر از سایر طریقه ها است.
طریقه نقشبندی مجدیه یک مسیر منحصربهفرد است. این مسیر والا سرشار از ظریفترین معرفت و برکات ویژه است. این همان مسیر اصحاب کرام (رضیالله عنهم) است. آنچه اصحاب (رضیالله عنهم) در اولین ملاقات خود با پیامبر اکرم (صلیالله علیه و آله) به دست آوردند، مشایخ سایر طریقتها (رضی الله عنهم) آن را تنها در پایان دریافت میکنند. اما بزرگان طریقه نقشبندی مجدیه (رضی الله عنهم) از همان ابتدا به مقام اعلی میرسند. (رضیالله عنه) این طریقه، که با اصحاب (رضیالله عنه) همخوی هستند، جوهر مقام اعلی را در همان آغاز دریافت میکنند. پس چگونه دیگران میتوانند هنگام رسیدن به آن مقام نهایی، به دستیابی اولیا (رضیالله عنه) این طریقه پی ببرند!
سالکان سایر طریقتها (رضی الله عنهم) از طریق محبت (جوزاء) و اخلاص خالصانهٔ خود به سوی نور مقدس خداوند متعال جذب میشوند تا به او نزدیک شوند. و سالکان طریقهٔ نقشبندی مجدیه (ر.) در هستیِ صاحب نور ساکناند. به همین دلیل، طریقهٔ نقشبندی مجدیدیه والاترین است.
سرای بزرگان سایر طریقتها تنها به پوستهی بیرونی قلب محدود است، در حالی که سرای بزرگان این طریقت تا عمیقترین بخش آن امتداد مییابد. به همین دلیل، این طریقت بر سایرین برتری دارد.
امپراتور اکبر، تحت تأثیر دانشمند فریبکار آن زمان ابوالفضل، برخی صوفیان متقلب و رهبران دیگر ادیان، دین الهی را معرفی کرد و کلمهی شهادت را به “لا اله الا الله، اکبر خلیفت الله” تغییر داد. او عملاً نماز، روزه، زکات، اذان و قربانی گاو را ممنوع کرد. دسیسههای امپراتور جهانگیر و همسرش نور جهان نیز به نابودی اسلام ناب انجامید. در آن زمان، نه تنها هندوستان بلکه کابل، ترکستان و خراسان نیز از نظر اعتقاد به اسلام در وضعیتی بسیار متزلزل قرار داشتند. مجددی الفی ثانی (رضیاللهعنه) در دوران سلطنت هر دو امپراتور، فتنههای سلطنتی و فعالیتهای الحادی خصمانه علیه دین اسلام؛ فتنههای علمای دنیوی، صوفیان، رافضیان و مشرکان؛ گسترش بیشمار بدعتها؛ او همچون کوههای هیمالیا در برابر فرقههای ضداسلامی و انکار خداوند و بالاتر از همه، در برابر ریشهکنی دین اسلام و بد... ایستاد.- با اصلاحات بنیادین در فعالیتهای دینی، اسلام را احیا کرد و محیط را پاکسازی نمود و با موفقیت و بهطور کامل مسئولیت دوهزارساله اصلاح اسلام را که از سوی خداوند و پیامبر مکرمش (ص) به او سپرده شده بود، به انجام رساند. این عارف بزرگ (ر.) در رسالهٔ «معبد و معاد» خود نوشت: «در قلبم شنیدم: "تو را بخشیدم، و هر کس را که تا روز قیامت، چه با شفاعت و چه بدون شفاعت، تو را وسیلهای برای تقرب به خود قرار دهد، او را نیز بخشیدهام."» این جمله بار دیگر بار دیگر، این در قلبم طنینانداز شد. سرانجام، هنگامی که هیچ شکی در این باره باقی نماند، به من فرمان داده شد که این موهبت را آشکار سازم. این قطب بزرگ(رسولالله) در رساله «معبد و معاد» خود نوشت: «در قلبم شنیدم: "تو را بخشیدم، و هر کس را که تا روز قیامت، چه از طریق شفاعت و چه بدون شفاعت، تو را به عنوان واسطه میان خود و من بپذیرد، من نیز او را بخشیدهام."» این جمله بار دیگر… (ره) در ۲۷ صفر سال ۱۰۳۴ هجری از این جهان رخت بربست تا به حضور خداوند متعال بپیوندد. خداوند متعال کسانی را که در طلب حقیقتاند، به این سلسله بپذیرد.