Mozaffariya Tarikatının Üstünlüğü

Peygamberlerin efendisi Hz. Muhammed (s.a.v.)’in vefatından bin yıl sonra, Hicri 971 yılı Şevval ayının 14’ünde, Fajr vakti Hindistan’ın Serhind kentinde son derece kutsal bir Nûr dünyaya geldi; kendisine Şeyh Ahmed Faruki Sirhindi (r.a.) adı verildi. O, tarikatın son imamı olan Hazreti Ahmed Müceddid Alfathani (ra)'dır. Hazreti Müceddid Alfathani (ra), İslam'ın ikinci halifesi Hazreti Ömer (ra)'in soyundan gelmektedir. Hazret-i Ömer’in (ra) oğlu ve ünlü sahabesi Hazret-i Abdullah (ra), İmam Hasan’ın (ra) kızı Fatıma (ra) ile evlendi. Hazret-i Müceddid (ra) bu soyun bir üyesi olarak dünyaya geldi. Babası tarafından Faruki, annesi tarafından ise Seyyid’di. Müceddid el-Fasani (r.a.), Peygamber Efendimiz (s.a.v.) gibi sünnetli olarak dünyaya geldi. Sıradan çocuklar gibi ağlamadı. Mübarek bedeni ve giysileri hiçbir zaman kirlenmedi.

Müceddid, yenileyici, canlandırıcı ve ıslahçı anlamına gelir. İslam terminolojisinde müceddid, Peygamber Efendimiz’in (selam ona olsun) halefi olarak İslam dinini yeniden canlandıran Yüce Allah’ın bir kuludur. “Alf” bin, “Sani” ise ikinci anlamına gelir. Şeyh Ahmed (Allah ondan razı olsun), ikinci milenyumun müceddididir; onun mübarek ışığı, kıyamet gününe kadar hakikati arayanların bidat ve küfür karanlığından kurtulmasını sağlayacaktır.

Büyük şahsiyetlerin gelişine dair haber önceden duyurulmuştu. Tıpkı önceki peygamberler ve elçiler (selam onlara) Peygamberimizin (selam ona) Son Peygamber olarak gelişini anlatmış oldukları gibi, Alf-e-Sani Müceddid’in (Allah ona rahmet etsin) gelişine dair haber de Allah’ın evliyaları tarafından iletilmişti. (r.) rivayet etmiştir. Peygamber-i Kerim (sav) bizzat kendisi, ikinci milenyumun Müceddidinin gelişine işaret etmişti. Merhametli Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “Hicri on birinci yüzyılın başında, Yüce Allah, büyük bir ışık olan bir kişiyi gönderecektir!” Adı benimkine benzer olacaktır. O, iki zalim hükümdar arasındaki dönemde ortaya çıkacak ve onun şefaatiyle sayısız insan cennete girecektir. Bu hadis, Rawdhatul Kayumiya adlı kitapta rivayet edilmiştir. Ayrıca Allama Suyuti (r.a.) de Jami'ul-Cevami adlı kitabında aynı hadisi rivayet etmiştir. Bu hadis tamamen Hazreti Müceddid Alfithani (r.a.)'ye uymaktadır; Zira onun kutsal adı “Şeyh Ahmed” idi ve o, Hicri 11. yüzyılın başında, iki zalim ve İslam karşıtı Babür imparatoru Ekber ile Cihangir’in hükümdarlığı döneminde bir müceddid, yani İslam’ı yeniden canlandıran kişi olarak ortaya çıkmıştır.

Kadiri tarikatının imamı Hazreti Abdülkadir Celilî’nin (Allah ondan razı olsun) kutsal cüppesi, Kadiri silsilesinin kutsallığını tamamladıktan sonra, oğlu Seyyid Tacettin Abdülrazzak’a (Allah ondan razı olsun) emanet edildi; bu emanet, o büyük evliyanın ortaya çıkması halinde bu kutsal cüppenin kendisine teslim edilmesi talimatıyla verildi. Büyük Pir (R.) O bu emri verdi çünkü bir gün, tefekkür halindeyken şu ilhamı aldı: “Senden beş yüz yıl sonra dünya, Şirk (putperestlik) ve Bid’at (irtidat) karanlığına bürünecek. O zaman, Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) Ümmeti arasında eşsiz bir Veliullah (Allah’ın dostu) doğacak ve Şirk’i, Bid’at’ı ve ateizmi ortadan kaldıracak. Onun topluluğu bir mihenk taşı gibi olacaktır. Oğulları ve halifeleri, Allah’ın özel huzurunda misafir olacaklardır.” Ayrıca, Hoca Mu’ineddin Çişti (r.a.) ve Bahaeddin Nakşibendi (r.a.) gibi tarikat imamları ile sayısız diğer evliya-Allah (R.) hayattayken, son tarikatın son imamı olan Mujaddid Alfî Sani’nin (R.) gelişini müjdelemişlerdir.

Hicri 1010 yılı Rabi’ül-evvel ayının 10. günü Cuma günü, Fajr namazı vaktinde, Şeyh Ahmed (r.) inzivada tefekkür ederken Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ortaya çıktı. (selam ona olsun) tüm peygamberler ve elçiler (selam onlara olsun), saygıdeğer evliyalar (Allah onlardan razı olsun) ve sayısız melek (selam onlara olsun) eşliğinde ortaya çıktı. Kutsal Elçi (selam ona olsun), Hazreti Şeyh Ahmed’in (Allah ondan razı olsun) başına paha biçilmez, kendine özgü mübarek bir cübbe giydirerek şöyle dedi: “Ey Şeyh Ahmed!” Müceddid’in sembolü olan bu özel “hilat”, sana bahşedilmiştir. Şu andan itibaren sen, ikinci milenyumda İslam dinini yeniden canlandıran Müceddid-i Fasani’sin. Bugünden itibaren, ümmetimin tüm dini ve dünyevi sorumlulukları sana emanet edilmiştir. Böylece İslam tarihindeki son tarikat olan ve imamı Hazret-i Müceddid Alf-i Sani (r.a.) olan ‘Tarikat-ı Müceddidiye’ doğmuş oldu.

Müceddid (r.), önceki tüm tarikatların (r.) imamıdır. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) halifeliği ve kendi manevi silsillerinin manevi mükemmelliği, tüm selefleri tarafından ona geri alınamaz bir şekilde emanet edilmiştir; bu nedenle o ve silsilesindeki halifeler, Kıyamet Günü’ne kadar tüm tarikatlar adına hizmet etmeye devam edeceklerdir ve tüm selefleri, Müceddidü’l-Fasani’den (Allah ona rahmet etsin) sevablarını almaya devam edeceklerdir. Ancak Nakşibendi tarikatı, Peygamber (s.a.v.)'den sonra insanlığın en yücesi olan Hz. Siddik-i Ekber (r.a.)'den kaynaklandığı ve bu tarikatta Sünnet'e sıkı sıkıya uyulup bidatlardan kaçınıldığı için, İslam'ı ıslah etme gibi özel bir görevi yerine getirmeye en uygun tarikat Müceddidiye tarikatıdır. Bu nedenle Şeyh Ahmed’in (r.) yolu, Nakşibendi Müceddidiye yolu olarak da adlandırılır ve şüphesiz bu nedenle diğer yollardan üstündür. Üstünlüğünün bir başka nedeni de, Nakşibendi Müceddidiye tarikatının, Allah’a ulaşmaya giden tüm yollardan en yakın olanı olmasıdır. Diğer tarikatların son aşamalarında ulaştıkları şey, bu tarikatın en başından itibaren içseldir. Bu tarikatın manevi bağı, diğer tarikatlarınkinden daha yüksektir.

Nekşibendi Mücedidiye tarikatı benzersiz bir yoldur. Bu yüce yol, en ince marifetler ve özel nimetlerle doludur. Bu, asil Sahabelerin (Allah onlardan razı olsun) izlediği yoldur. Sahabelerin (Allah onlardan razı olsun) Peygamber Efendimiz (sav) ile ilk karşılaşmalarında elde ettiklerini, diğer tarikatların büyükleri (Allah onlardan razı olsun) ancak en sonunda elde ederler. Oysa Nakşibendi Mücedidiye Tarikatı’nın büyükleri (Allah onlardan razı olsun) en başından itibaren en yüksek mertebeye ulaşırken, diğer tarikatların büyükleri, Sahabeler’e (Allah onlardan razı olsun) benzemelerine rağmen, nihai mertebenin özünü ancak en sonunda elde ederler. (R.) bu tarikatın büyükleri, Sahabeler (R.)’e benzedikleri için, en üst mertebenin özünü en başından itibaren alırlar. Öyleyse, onlar bu son mertebeye ulaştıktan sonra, diğer tarikatların takipçileri, bu tarikatın evliyaları (R.)’nın elde ettiklerini nasıl deneyimlemeyi umabilirler ki!

Diğer tarikatların büyükleri (Allah onlardan razı olsun), O’na yakınlaşmak için duydukları sevgi (jawwa) ve samimi bağlılıkları sayesinde Yüce Allah’ın kutsal ışığına çekilirler. Ve Nakşibendi Müceddidiye tarikatının büyükleri (r.) Işığın Sahibinin Varlığı’nın içinde ikamet ederler. Dolayısıyla Nakşibendi Müceddidiye tarikatı en üstün olandır.

Diğer tarikatların büyüklerinin seyr-i sünneti, kalbin sadece dış kabuğuna kadar uzanırken, bu tarikatın büyüklerinin seyr-i sünneti kalbin en iç kısmına kadar uzanır. Bu nedenle, bu tarikat diğerlerinden üstündür.

İmparator Ekber, o dönemde aldatıcı bir alim olan Abul Fazl’ın, bazı sahte Sufilerin ve diğer dinlerin liderlerinin etkisi altında, Dīn-e Ilāhī’yi hayata geçirdi ve kelime-i şahadı “La ilāha illallāhu Akbar khalifatullāh” şeklinde değiştirdi. Namazı, orucu, zekâtı, ezanı ve inek kesimini fiilen yasakladı. İmparator Cihangir ve eşi Nur Cihan’ın entrikaları da saf İslam’ın yıkılmasına yol açtı. O dönemde sadece Hindustan değil, Kabil, Türkistan ve Horasan da İslam inancı açısından çok tehlikeli bir durumdaydı. Müceddid Alf-i-Sani (R.A.), her iki imparatorun hükümdarlığı döneminde, kraliyet fitnesi ve İslam dinine düşman olan dinsiz faaliyetler; dünyevi alimlerin, Sufilerin, Rafidilerin ve müşriklerin fitnesi; sayısız bidatın yaygınlaşması karşısında; O, İslam karşıtı inançlara ve Allah’ın inkârına, her şeyden öte de İslam’ın ortadan kaldırılmasına karşı Himalayalar gibi tek başına durdu ve-Dini faaliyetleri kökten bir şekilde ıslah ederek İslam’ı yeniden canlandırdı ve ortamı arındırdı; böylece Allah ve Kutsal Peygamberi (s.a.v.) tarafından kendisine emanet edilen, iki bin yıllık İslam’ın ıslahı sorumluluğunu başarıyla ve tam olarak yerine getirdi. Bu büyük evliya (R.), Ma'bad wa Ma'ad adlı eserinde şöyle yazdı: “Kalbimde şunu duydum: ‘Seni bağışladım; kıyamet gününe kadar, şefaat yoluyla ya da şefaat olmaksızın, Bana yaklaşmak için seni aracı olarak gören herkesi de bağışladım.’” Bu cümle yine Yine kalbimde yankılanmaya başladı. Sonunda, bu konuda hiçbir şüphe kalmadığında, bu nimeti açıklamam emredildi. Bu büyük evliya (R.) H. 1034 yılının Safar ayının 27’sinde bu dünyadan ayrılıp Yüce Allah’ın huzuruna kavuştu. Yüce Allah, hakikati arayanları bu silsileye kabul etsin.