ادب، اخلاص، عشق، حکمت و شجاعت برای اینکه یک فرد به مؤمنی کامل تبدیل شود، کاملاً ضروری هستند.
۲) جیوا-آتما با تغذیه از غذای عالم دنیوی زندگی می‌کند؛ غذای آتمای عالی یاد خداست. امید به نجات بدون یاد خدا در دل، خطای بزرگی است، حماقت محض و ناامیدی.
۳) روح هدایت‌یافته به نور خدا روشن می‌شود؛ آن هرگز برای یک لحظه نیز از یاد خدا غافل نمی‌شود. این روح هدایت‌یافته جوهر نور ابدی، بی‌نهایت و خالص است.
۴) تصویر مراقبهٔ الله، پیامبر محبوب من است.
۵) تداوم ذکر قلب چنان نعمتی است که اگر تمام ثروت‌های دنیا گرد هم آیند، به پای آن نمی‌رسند.
۶) دنیا را می‌توان با شخصیت به دست آورد؛ اما وقتی شخصیت از دست برود، تمام دنیا هم نمی‌تواند آن را بازخرد.
۷) اگر توبه‌کننده‌ای توبه کند، خداوند او را می‌بخشد، مشروط بر اینکه توبه‌اش پایدار بماند.
۸) نالهٔ اندوه و درد نزد خدا از لذت‌های زندگی دنیوی گران‌بهاتر است.
۹) برای بهشت عبادت مکن، زیرا خدا در آن نیست؛ اگر امید رسیدن به خدا را داری، با هر نفسی او را بخوان.
ای مردم، آنچه را که نمی‌توانید بیافرینید، نابود مکنید، زیرا این نشانه‌ای از گناهی بزرگ است.
۱۱) ای پادشاه و امپراتور! غرور سلطنت تنها در این دنیاست؛ در پیشگاه خدا، تو نیز یک گدایی.
۱۲) در صحرای حشر، خداوند متعال و پیامبر (صلّى الله علیه و آله) کسانی را که به ذکر مشغول بودند فرا می‌خوانند و در سایهٔ خود پناهشان می‌دهند؛ کسانی که به ذکر مشغول بودند نیازی به شفاعت نخواهند داشت.
۱۳) غذای دربار شریف نه به دست هیچ انسانی به دست می‌آید و نه کسب می‌شود؛ این غذا و روزی صرفاً به فرمان و حکم خداست – غذای مقدر شده است.
۱۴) دربار شریف برای منفعت شخصی خداوند متعال نیست؛ بلکه مکانی برای هدایت بشر است. برای مؤمنان و پارسایان، بی‌شک عطری آسمانی است.
۱۵) ای آفرینش، تو خود آفریدگار گشتی! آفرینش کیست؟ آفریدگار کیست؟ تو آفریده‌ی آفریدگار هستی؛ تو خودِ هستیِ آفریدگار هستی.
۱۶) خداوند اعلام کرده است که کسی که به وعده‌هایش عمل نمی‌کند، پست و ناپسند است.
۱۷) مراقب باشید! اولیا یا دوستان خدا نه از اندیشه‌ای پریشان می‌شوند، نه از غمگینى غمگین و نه از ترسی هراسان. زیرا دست دوست خدا همان دست یارى خداست و خودِ خدا آن را هدایت می‌کند.
۱۸) درد دل رنج بزرگی است؛ وقتی مسلمانی دل مسلمان دیگری را آزرده کند، هر دو دل رنج می‌برند.
۱۹) در نوشیدن شهد جاودانگی الهی نه خوردن هست، نه خواب و نه بی‌قراری. هر کس از این جهان برود بی‌آنکه از آن شهد محبت الهی بنوشد، در روز قیامت بدبخت، نابینا و بدفرجام خواهد بود.
۲۰) خداوند آدم را نمی‌آفرید، وگرنه برای او مکانی می‌بود.
۲۱) تاریخ توسط زندگی و کردارهایش ساخته می‌شود؛ تاریخ خود زندگی نیست. با کردارهای زندگی، آن تاریخی را بیافرینید که تا ابد سخن خواهد گفت.
۲۲) هر کس به دیگران نیکی کند، در واقع به خود نیکی می‌کند؛ هر کس به دیگران ظلم کند، در واقع به خود ظلم می‌کند. اگر برای نابودی دیگران آرزو کنی، نابودی خودت حتمی است.
۲۳) اگر هر ملتی با محبت در دل‌هایشان خداوند متعال را بپذیرند و به او روی آورند، خداوند بلندمرتبه روزی بهشت را به ایشان عطا خواهد کرد.
۲۴) ای انسان‌ها! شما به این جهان به‌عنوان میهمان برای مدتی کوتاه آمده‌اید تا به دیگران پذیرایی کنید. آیا توانسته‌اید میهمان باشید یا میزبان؟ آیا تا به حال فکر کرده‌اید که مدت زمان حضور شما روی زمین چقدر است؟
۲۵) همه کسانی که به ذکر مشغول می‌شوند، میهمانان خدا هستند؛ غذای مکسوم به آن‌ها رسانده می‌شود. همه ذکرگویان از غذای روزی فراوان خدا بهره‌مند می‌شوند.
۲۶) ای پیروان پیامبر! از سرمشق و رفتار پیامبر (صلّى الله علیه و آله) پیروی کنید.